روزی در یک شهر شلوغ پلوق و کثیف, در یکی از خیابانهای پر از چاله چوله

کبوتری ذره خرمایی بدید                           بر دهن    گرفت   و  زود    پرید

رفت بالای   برج    بلندی                           که می گذشت از زیر آن معتادی

معتاد رفت پای برج و کرد آواز: بح بح چه شری چه دمیی عجب پایییی پر و بالت شیاه رنگ اشت و قشنگ نیشت بالاتر اژ شیاهی رنگ  گر خوش آواژ بودی و خوش خوان نبود بهتر اژ تو در مرغان

کبوتر بیچاره از بس دود و خاک رو تنش نشسته بود ,کاملا سیاه شده بود, خواست دهن باز کنه و فریاد بزنه که:بابا من کبوترم نه چیز دیگه ای

که ناگهان یک دستگاه سوزوکی قراضه ی چروک زرد قناری عشقبازی از خیابان رد شد و آنچنان دودی به راه انداخت که کبوتر دوام نیاورد و به سرفه افتاد و ناگهان خرما از دهانش رها شد و به پایین افتاد و در این حین به جیب سوم سمت چپ پایین شلوار بگی جوان ژل زده ی آستین 4/1 اندامی که از آن زیر رد می شد افتاد و به راهش ادامه داد,این اتفاق همانا و کندن موی و ریختن خون از سر و صورت معتاد همانا.

آقا از اونجایی که معتاد زورش به جوان بدنساز- که اصلا دارو مصرف نکرده بود -نمی رسید تنها راه کم کردن عصبانیت خود را جویدن سیم تلفن عمومی سر خیابان که - بی ادبی نباشه – چند تا خانم شماره به دست تو صفش بودند دونست  و با مشت و لگد به جان باجه تلفن افتاد که از قضا چند نفر دیگر هم که معلوم نبود در گذشته از چی دلشون پر شده بود در این کار خیر به معتاده کمک کردند.

توی این گیر و داد من حواسم رفت پیش کبوتر و دیدم از اون بالا تلپی افتاده و رفتم و سریع از زمین بلندش کردم و متاسفانه یک چشمش کور شده بود و به نظرم آمد چند تا بچه اونطرف خیابون به قصد زدن چراغ برق با تفنگ بادی تیرشون خطا رفته و شاید نه خطا نرفته بود, با این وصف کبوتر به من گفت: دوست خوب, خوشحال باش که روی زمینی و هیچی نمی بینی اگه مثل من دوتا بال داشتی و به اون بالا می رفتی از بس که چیزها می دیدی دغ مرگ میشدی.

(ع.الف.عاشق)