نا امید گشته ام از این همه ره

که همه عمر بپیمودم و نیافتم فرح

بس نبودم این همه رو سیاهی در پیش

چه خجل ها که شدم بر سر کویش

هر آنچه تیغ داشت زدست و به چشم

بزد بر من درمانده از سر دژم

افسوسا که او عقلم ز دست ببرد

گرنه ننگم بود به این بی عقلیم بمرد

مرا غم از دست رفتنم نیست

مردن و یار ندیدنم فکریست

نه کور شدنم ز او راه چاره است

نه کر شدنم ز صدایش امیدواره است

اویی که یاد تو را در من نهاد

به حق بنیادم را ز ریشه بر نهاد

من بریده ام و نتوانم چاره ی کار خویش کنم

منتظرم تا رو بنماید و من نگاه یار خویش کنم